واکاوی یکی از دست‌نیافتنی‌ترین رکوردهای تاریخ؛ برونو در مسیر جاودانگی

به گزارش فوتبال 360، برونو فرناندس این فصل تا پایان هفته بیست‌وپنجم لیگ برتر انگلیس با ارسال 12 پاس گل صدرنشین جدول برترین گل‌سازهای مسابقات است. او هرچند هنوز 8 پاس با رکورد تاریخ یک فصل از لیگ برتر فاصله دارد اما رسیدن به مرز ارسال 20 پاس گل برای کاپیتان منچستریونایتد آن‌قدرها هم دور از ذهن به نظر نمی‌رسد.
بخش عمده دوران حضور فرناندس در منچستریونایتد با تلاش برای رهایی از متوسط بودن یا ناکامی در برآورده کردن انتظارات هواداران همراه بوده؛ با این حال او توانسته خود را به‌عنوان یکی از بهترین بازیکنان لیگ برتر و شاید حتی یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ این رقابت‌ها معرفی کند.
برونو منتقدان خودش را داشته و از نظر ثبات عملکرد، میزان تأثیرگذاری و ایجاد راه نفوذ به قلب فاز تدافعی حریفان در بازی‌ها، برترین بوده. هیچ بازیکنی از زمان پیوستن برونو به منچستریونایتد به او نزدیک هم نشده. در واقع، برونو به‌احتمال زیاد بهترین بازیکن منچستریونایتد در دوران پس از خداحافظی سر الکس فرگوسن بوده و از بعضی جهات همچنان در حال پیشرفت نشان می‌دهد.

در انتظار بهترین فصل

فرم این فصل برونو، یا دقیق‌تر از ماه اکتبر به بعد از نظر خلاقیت و اثرگذاری در خلق موقعیت، بهترین روزهای دوران حضورش در اولدترافورد را نشان می‌دهد. ستاره پرتغالی روندی را تجربه کرده که قبلا از او ندیده بودیم و همین باعث شده فاصله‌ای تا شکستن یک رکورد خاص نداشته باشد.
بیش‌ترین تعداد پاس گل در یک فصل لیگ برتر 20 پاس است؛ رکوردی که تیری آنری در فصل 03-2002 ثبت و کوین دی‌بروینه در فصل 20-2019 آن را تکرار کرد. فرناندس اکنون 12 پاس گل ارسال کرده و اگر با مصدومیت یا محرومیت مواجه نشود، 13 بازی دیگر تا پایان فصل برای رسیدن به این رکورد و ارسال 8 پاس گل دیگر فرصت خواهد داشت. 

البته باید پذیرفت «پاس گل» همیشه دقیق‌ترین معیار برای سنجش خلاقیت یک بازیکن نیست اما وقتی صحبت از یک رکورد تاریخی و سنجش عملکرد بازیکنی با توانایی بالای خلق موقعیت پیش می‌آید، این آمار ارزش بررسی مستقیم را دارد. او در 13 بازی آینده باید 8 پاس گل ارسال کند تا به رکورد برسد و 9 پاس تا شکستن رکورد و تاریخ‌سازی فاصله دارد.
بارها بازیکنان در یک بازه با انجام 13 بازی در یک فصل، 9 پاس گل یا بیش‌تر ارسال کرده‌اند. محاسبه این موضوع کمی پیچیده خواهد بود چون ممکن است یک بازیکن در طول فصل چند بازه مشابه داشته باشد. بنابراین فقط بیش‌ترین آمار هر بازیکن در یک بازه مشخص در نظر گرفته شده.

در تاریخ لیگ برتر در  39 مورد بازیکنی در یک بازه خاص با انجام 13 بازی، حداقل 9 پاس گل داده. یکی از آن‌ها خود فرناندس در حال حاضر است. هر 12 پاس گل این فصلش در ۱۴ بازی برای هم‌تیمی‌ها شکل گرفته. او در مصاف با تاتنهام از  پاس گل عاجز بود و روند پاس گل در دیدارهای متوالی را روی 4 دیدار متوالی لیگ برتری متوقف شده دید.

رکوردی وابسته به درخشش هم‌تیمی‌ها

منچستریونایتد تا پایان ماه مارس به مصاف تیم‌های اورتون، کریستال‌پالاس، نیوکاسل، استون‌ویلا و بورنموث خواهد رفت. حفظ چنین روندی بسیار دشوار است و این آمار وابستگی زیادی به عملکرد هم‌تیمی‌های برونو دارد. یک پاس ۲ متری می‌تواند با شوتی از فاصله 35 متری به گل تبدیل شود و آمار سازنده را بالا ببرد. در مقابل، اگر هم‌تیمی موقعیت مسلم گل را از دست بدهد، آمار پاس گل برای بازیکن ثبت نمی‌شود.

به همین دلیل، به‌ویژه در بازه‌های کوتاه مدت، سنجش این شاخص می‌تواند گمراه‌کننده باشد. هرچند 8 پاس گل در 14 بازی در دسترس به نظر می‌رسد اما 12 پاس گل فرناندس بسیار بیش‌تر از امید پاس گل 5.9 او بوده. برونو در بر جای گذاشتن این آمار، دچار «نمایش فراتر از انتظار» خود و هم‌تیمی‌ها شده. این آمار احتمال تبدیل هر پاس به پاس گل را اندازه‌گیری می‌کند و با اختلاف 6.1+ نشان می‌دهد برونو کمی خوش‌شانس هم بوده؛ آنچه تعداد پاس گل‌های او را به میزان دوبرابر بیش‌تر از حد انتظار افزایش داده.

فرار از سرنوشت مسوت اوزیل

اینکه در یک فصل از لیگ برتر، رکورد پاس گل تنها 20 است (درحالی که رکورد گلزنی 36 گل بوده)، نشان می‌دهد ثبت مداوم پاس گل در یک فصل کامل چقدر دشوار خواهد بود. بیش‌تر بازیکنان نزدیک شده به این رکورد، دوره‌های درخشان و بی‌نظیری داشته‌اند.
تیری آنری در فصل 03-2002 در 5 بازی پایانی‌اش، 8 پاس گل داد و رکوردش را تثبیت کرد. دی‌بروینه هم در فصل 20-2019، کارش را طوفانی سر و شکل داد و در 9 بازی اول 9 پاس گل داد. سپس در ۷ بازی هیچ پاس گلی به ثبت نرساند.
شاید چشم‌گیرترین مثال برای اثبات این ادعا، عملکرد مسوت اوزیل باشد. او در فصل 16-2015 تا پایان نیم‌فصل 16 پاس گل داده بود و رکورد را کاملاً در دسترس خود می‌دید. اوزیل اما از اول ژانویه 2016 تا پایان فصل در 17 بازی تنها 3 پاس گل داد و حتی در یک دوره، 9 بازی متوالی بدون پاس گل را پشت سر گذاشت.

محمد صلاح هم فصل گذشته تا پیش از سال نو ۲۰۲۵، موفق به ارسال 13 پاس گل شد اما در نیم‌فصل دوم تنها 5 پاس گل دیگر ثبت کرد و در ۶ بازی پایانی فصل، هیچ پاس گلی نداد. او رکوردش را فراتر از 18 پاس گل بهبود نبخشید. 
در میان بازیکنانی با حداقل 18 پاس گل در یک فصل، شاید فرانک لمپارد (18 پاس گل در فصل 05-2004) باثبات‌ترین عملکرد را داشته باشد؛ 10 پاس گل در نیم‌فصل اول و 8 پاس گل در نیم‌فصل دوم که در این میان، طولانی‌ترین دوره بدون ارسال پاس گلش تنها 4 بازی بود‌
با این حال، ثبت 8 یا 9 پاس گل دیگر برای فرناندس در این فصل دور از دسترس نیست. او با 12 پاس گل در 22 بازی، میانگین 0.54 پاس گل در هر بازی دارد. اگر این میانگین را به 13 بازی باقی‌مانده تعمیم دهیم به عدد 19 پاس گل می‌رسد (19.02 که عملاً 19 در نظر گرفته می‌شود). بنابراین حاشیه خطای کوچکی هم برای رسیدن یا عبور از مرز ارسال 20 پاس گل می‌توان در نظر گرفت.

برونو خوش‌شانس بوده؟

 میانگین پاس گل او تقریباً دو برابر امید پاس گلش در هر 90 دقیقه (0.29) است و شاید این آمار پایدار نباشد. چنانچه عملکرد برونو مطابق فاکتور امید پاس گل پیش برود، احتمالاً فصل را با 17 پاس گل تمام می‌کند؛ آنچه 3 پاس گل کم‌تر از رکورد تاریخ مسابقات است. 
پیش‌بینی قطعی غیرممکن به نظر می‌رسد. برونو این فصل زیر نظر ۳ سرمربی متفاوت بازی کرده. سیستم روبن آموریم هم تفاوت زیادی با آنچه پس از خروج او در ترکیب تیم به نمایش گذاشته می‌شود، داشته. با این حال، دلایل امیدوارکننده‌ای برای رکوردشکنی برونو وجود دارد.

موهبت بازگشت کاپیتان به پست شماره 10

نخست اینکه منچستریونایتد با هدایت مایکل کریک شروع خوبی داشته و 4 پیروزی متوالی در لیگ برتر کسب کرده. این تیم نسبت به فصل 25-2024 هجومی‌تر ظاهر شده و اگر هم‌تیمی‌های فرناندس، بخصوص کونیا و امبومو به همین روند گلزنی ادامه دهند، فرصت‌های بیشتری برای افزایش آمارش فراهم می‌شود.
از نظر شخصی روند کاپیتان صعودی است. اگر فصل برونو تا به این مقطع را به 3 بخش با 7 ‌بازی تقسیم کنیم (بدون در نظر گرفتن بازی با تاتنهام) در 7 بازی اخیر میانگین امید پاس گل او 0.46 بوده. این فاکتور در 2 بخش پیشین به‌ترتیب 0.19 و 0.18 را به نمایش می‌گذارد. این یعنی خلق موقعیت‌های برونو تحت هدایت کریک واقعاً افزایش یافته.

همچنین منچستریونایتد این فصل بازی‌های کم‌تری نسبت به فصل‌های پیشین انجام داده و فقط رقابت‌های لیگ برتر برایش باقی مانده. برونو تا پیش از آغاز بازی با تاتنهام، در مجموع 2145 دقیقه در تمام رقابت‌ها بازی کرده بود که کم‌ترین میزان در این مقطع از ۶ فصل کامل حضورش در باشگاه بوده.
او احتمالاً از همیشه آماده‌تر، سرحال‌تر و شاداب‌تر وارد هفته‌های پایانی فصل می‌شود. تغییر سیستم تیم ممکن است به نفع کاپیتان باشد. هرچند لمس توپ فرناندس در منطقه تهاجمی خیلی بیش‌تر نشده اما خلق موقعیت از جریان بازی در هر 90 دقیقه، برای او از 1.9 به 3.4 افزایش یافته. آمار نشانه‌ای از اثرگذاری بیش‌تر برونو پس از بازگشت به پست شماره 10 دارد؛ شاید به‌خاطر حضور یک بازیکن بیش‌تر در خط میانی تیم.

یک پاس گل دیگر تا شکستن رکورد شخصی

برونو چه رکورد را بشکند و چه نه، تنها به یک پاس گل دیگر نیاز دارد تا بهترین آمار شخصی‌اش در یک فصل لیگ برتر (13 پاس گل) را ثبت کند. در ماه‌های آینده دوباره بحث درباره آینده منچستریونایتد داغ‌تر خواهد شد و احتمالاً نام برونو فرناندس هم به چشم می‌خورد. سال گذشته زمزمه‌هایی درباره جدایی‌اش وجود داشت.
او با وجود اینکه سپتامبر آینده 32 ساله خواهد شد، همچنان دارایی بسیار ارزشمندی برای شیاطین سرخ بوده. شاید زمانی برسد باشگاه میان سنجش ارزش فروش او و سنجش اثرگذاری‌اش در زمین مسابقه، جدی‌تر فکر کرده و در نهایت تصمیم بگیرد اما با توجه به اینکه سبک بازی برونو وابسته به سرعت نیست، می‌تواند چند سال دیگر هم مهره‌ای کلیدی در تئاتر رویاها باقی بماند.
کاپیتان چه به رکورد 20 پاس گل برسد چه نه، همین که چنین احتمالی پس از سال‌ها بار دیگر در تاریخ لیگ برتر مطرح شده، نشان از بهره‌وری خارق‌العاده او دارد؛ تاکیدی دوباره بر ثبات تحسین‌برانگیزش در سال‌هایی پرنوسان در اولدترافورد. کم‌تر بازیکنی موفق شده از پس تحمل فشار بی‌رحمانه هواداران بر آمده و به درخشیدن ادامه دهد.